Geen baardje, maar een echte baard. Twee en een halve week geleden is onze Boomerang nog 'geschoren' toen we geankerd lagen in San Cristobal, Galapagos. John is toen gewapend met snorkel en spons tussen de zeeleeuwen het water in gegaan. Nu is de boeg is gesierd met heel veel stoppels een soort pokken, oranje bruine algen met daaronder richting de waterlijn een flinke groene baard. Klusje voor in Fatu Hiva.
Toch knap dat we nu met Zuiderkruis aan bakboord en de Grote Beer aan stuurboord met ruim 7 en en halve knoop door de nacht schieten.
De laatste dagen is de wind afgenomen en ook de zee wat afgevlakt. Dat maakt ons meteen weer wat actiever, want dan kan je van alles doen zonder blauwe plekken op te lopen en zonder dat hetgeen waar je mee bezig bent door de boot heen vliegt. Drie keer per dag kruipen we in ons bed voor een paar uurtjes slaap en vaak delen we de favoriete kooi, dat is waar je het rustigst ligt. Na een paar weken op zee is het wassen van het beddengoed dan ook echt een dankbaar klusje… en wat kan je dan genieten van een schoon bed!
Twee dagen geleden hebben we het grootzeil en de genua laten zakken en zijn we alleen met de gennaker gaan varen. Onze haat liefde verhouding met dat zeil blijft in stand. Met weinig wind kunnen we de boot met dit zeil goed op snelheid houden, dat is het stukje liefde. Het probleem met de hoes die niet wilde zakken zijn we aardig de baas, maar nu we de gennaker op de boom varen schavielt de schoot door. Afgelopen nacht zag John dat hij bijna door was en er zat dus niks anders op dan gewapend met een zaklamp aangelijnd naar het voordek te kruipen en de gennaker weer te laten zakken. We hebben de schoten vervolgens beschermt met stukken tuinslang. Na een half uur strijd op een slingerend voordek zijn we blij als de gennaker weer staat en John in de veilige beschutting van de kuip zit. De schoten lijken nu wel heel te blijven.
De koelkast begint na twee en een halve week aardig leeg te raken. Op een paar groene paprika's, wortels, tomaatjes en appeltjes na. Tot nu toe hebben we iedere dag lekker en 'vers' gegeten. Op één dag lasagne na alle dagen vis, vooral Mahi Mahi. We hebben de Stille Oceaan dus maar omgedoopt tot de Mahi Mahi Oceaan. Gelukkig vinden we deze vis allemaal erg lekker en is deze goed op verschillende manieren te bereiden.
We varen nog steeds naar het westen, met voor ons de heldere ster Spica en schuin naast haar de planeet Saturnus. Nog 370 mijl te gaan, zouden we bij daglicht aankomen? Het lijkt er vooralsnog wel op maar het is nog een paar dagen varen….
Groet vanaf positie 09°36 Z - 132°16 W, 19 mei 2012 11.00 UTC
Geen opmerkingen:
Een reactie posten