Het landschap veranderd steeds. We krijgen steeds meer rots en minder regenwoud te zien. Het is mooi zeilen. Na het ronden van Cape Melvile, een surrealistische kaap bestaande uit reusachtige en heel veel grote keien, laten we het anker na 61 mijl in het ondiepe water van Barthurst Bay vallen. Er zouden hier veel schildpadden en dugongs moeten leven. Het is een beschermd gebied en de zeebodem is hier bedekt met zeegras. Nu hebben we vaker over 'dugongs' gelezen en gehoord, maar ik heb echt geen idee wat voor dier het is. In het woordenboek, pilot en in de Lonely Planet kan ik er niks over vinden…frustrerend. Ik droom er zelfs van…Volgens m'n droom is het een soort zoutwater otter…
Het is nog drie uur zeilen naar de Flinders eilanden groep. We ankeren eerst in het Owen Channel, tussen Stanley Eiland en Flinders Eiland. De wind accelereert hier tussen de twee eilanden door en we besluiten terug te varen naar de zandplaat. Achter 'Flinders' liggen we mooi beschut. Ruige eilanden met rotsen die me veel doen denken aan het 'Grand Canyon' gebied. Langzaam wordt het drukker en varen er steeds meer boten de baai in die we al eerder bij 'Lizard' hebben gezien. Veel boten varen het laatste noordelijkste stuk van Australië in lange dagtrips.
We gaan aan land en gaan opzoek naar sporen van krokodillen of iets anders spannends….. niks gevonden. Met de dinghy varen we nog wat rond, maar geen salties, schildpadden of wat volgens mij op een dugong moet lijken. We vragen nog wat rond waar de wandeling op Stanley eiland zou moeten beginnen. Niemand weet het en in de pilot staat er ook niks over geschreven. Over de marifoon doe ik een oproep en 'Juliana II' reageert. Ze leggen ons uit waar we een strandje tussen twee mangrove bossen moeten vinden, waar achter de track begint.
We besluiten nog een dag te blijven en de track te gaan zoeken. We bakken de vis en Luuk eet twee flinke stukken op; 'Niet slecht mam'. De koningsmakreel is goed gekeurd.
We varen met de dinghy ongeveer anderhalve mijl richting de Castle Peaks van Stanley Island. Daar onder staan twee grote rotspartijen in het water net links daarvan zien we een strandje. We komen al snel vast te zitten en varen terug en proberen het langs de andere kant van de rosten. Er schieten flinke schildpadden onder ons bootje vandaan en zwemmen met ferme slagen weg, nog geen spoor van een dugong… Als we ongeveer 50 meter van de kant zijn zitten we weer vast. Het water is troebel en de mangrovebossen dichtbij, we zien geen krokodil, maar….. De peddels bieden uitkomst en met iedere golf komen we iets dichterbij de kant. De laatste 10 meter stap ik dan toch uit en kijk of ik het begin van de track kan vinden. Ik zie het bord en zet de kindjes over op de rotsen en we slepen de boot naar de kant. We zijn blij met de wielen onder de boot.
We steken het eiland over en lopen via Wongai Beach naar het begin van de 'Ship shelter track'. Het verbaasd ons iedere keer weer dat een eiland waar je vanaf de boot naar hebt liggen kijken er zo anders uitziet als je er bent. Uiteindelijk komen we dan aan bij het huis van de Yiithuwarra, de oorspronkelijk Aboriginal bewoners van Yindayin (Stanley Island). Een beschutte grot vol met 'Aboriginal tekeningen'. De kinderen zijn onder de indruk als ze begrijpen dat de mensen hier leefden en sliepen. Dit was hun huis en het eiland en de zee gaven hun meer genoeg voedsel en materiaal. Ik zie tekeningen die verhalen vertellen over walvissen, boten, krokodillen, roggen, slangen en vogels met grote poten en nog een paar on identificeerbare dingen. Zal daar de dugong bijzitten?
We lopen naar de volgende grot en zien daar een tekening van een zeilboot met daaronder een Boomerang! Ze wisten al dat we zouden komen!
We gaan ankerop als we terug zijn op de boot. Wat een leuke wandeling zeg. We besluiten door te varen tot….. Dat weten we eigenlijk nog niet. Het weerbericht geeft aan dat er een trog over komt. Veel regen, wind en bewolking en geen goed weer dus om achter een klein eilandje of rif te gaan ankeren. We varen de nacht door tot Margrets Bay en wachten hier een paar uur voordat we weer verder kunnen, zodat we met het juiste tij door de Albany Pass kunnen varen om zo 'The Tip' van Australië te kunnen ronden en een westelijke koers kunnen gaan varen.
Op 6/17/2013 11:51 AM (utc) was onze positie 11°32.30'S 142°57.46'E
Geen opmerkingen:
Een reactie posten