Zijn het de walvissen, het helderste water ooit, de vriendelijke en trotse mensen, de schildpadden of de hagelwitte stranden met haar palmen die deze zo plek zo onbeschrijfelijk mooi maken?
Het was Kaptitein Cook die het in 1774 onbewoonde atol ontdekte en het vernoemde naar "Lord of the British Admirality" Palmerston, als eerbewijs. In 1863 was het de Engelsman William Marsters met z'n vier Maori vrouwen (lucky fellow!), uit het 500 mijl verderop gelegen atol Penhryn, die neerstreken op Palmerston Island.
Alle 68 bewoners hebben dan ook allemaal dezelfde achternaam, Marsters. Momenteel wonen er nog 9 families op het eiland, vele families hebben Palmerston verlaten en zijn terecht gekomen in Raratonga, één van de andere Cook Islands of Nieuw Zeeland, maar toch beschouwen ze Palmerston Island als hun 'thuis'.
We zijn opgevangen door Bob Marstens (6de generatie) en hij regelt dat de autoriteiten aan boord komen en binnen 10 minuten zijn alle papieren geregeld, zijn we ingeklaard en mogen we aan land. Bob haalt ons op en legt uit dat hij ons altijd wil ophalen en brengen, ook laat hij zien waar we op moeten letten als we door de smalle onbetonde pas met onze dinghy de lagune in willen varen. We maken kennis met zijn vrouw en kinderen en we krijgen een rondleiding over het eiland. Het is paradijselijk mooi en alles is keurig aan kant en goed verzorgd. Het is ongekend hoe gastvrij de mensen hier zijn, dat hebben we nog nergens zo meegemaakt. De bewoners zijn trots op hun eiland en op hun bestaan en zolang we er zijn beschouwen ze ons als hun gast en daar moeten en willen ze voor zorgen. Een in het leven geroepen traditie van hun voorvader William Masters.
Aangekomen bij de Palmerston Lucky School ontmoeten we Rose uit Engeland, een van de leerkrachten. Haar vader heeft zijn schip op het rif zien stranden toen hij in de vijftiger jaren hier was. Samen met de eiland bewoners hebben ze maanden aan de reparaties van zijn schip gewerkt, zodat hij negen maanden later weer kon vertrekken. Rose wilde graag het as van haar inmiddels overleden vader hier uitstrooien en toen er en vacature aan de Palmerston Lucky School kwam hoefde ze geen twee keer na te denken. Het is een goed verzorgd schooltje met een nieuwe speeltuin. Trampolines, schommels, klimrekken, niks ontbreekt er. De 30 kinderen maken gebruik van een Nieuw Zeelands 'Home school' pakket en werken veel zelfstandig, niet thuis maar gezamenlijk op school.
Slechts twee of als ze geluk hebben drie keer per jaar komt hier een bevoorradingsschip en die neemt dan ook de gevangen vis mee, wat hier de enige bron van inkomsten is. Palmerston heeft dan ook het hoogste percentage vriezers per bewoner ter wereld. Als ze het eiland willen verlaten is de enige mogelijkheid dan ook om op één van die boten mee te varen of om aan een passerend zeiljacht te vragen of ze mee mogen varen naar Nieuw Zeeland. Veel zeiljachten komen hier overigens ook niet wij waren het 26e jacht dat dit jaar het eiland bezocht.
Ook op deze ver afgelegen plaatsen in de wereld gaan alle ontwikkelingen toch ook langzaam door, momenteel is er 1 televisie met schotel op het eiland en die staat centraal in het dorp, zodat men daar s 'avonds gezamenlijk naar kan kijken. s 'Morgens en s 'avonds van 6 tot 12 draait de generator en is er stroom. Sinds enkele weken is er een zendmast geplaatst en is hier ook bereik met GSM's. Velen lopen dan ook met een nieuw toestel en zijn alle functies als sms etc. rijkelijk aan het uitproberen. Deze ontwikkelingen doen je toch afvragen hoe het er hier over 10 jaar uit zal zien. Wie weet mogen we hier ooit nog eens terug komen, het eiland en vooral de bewoners hebben ons hart gestolen.
's Avonds in de boot horen we de walvissen heel duidelijk en de volgende ochtend zwemmen er drie op nog geen 50 meter achter de boot langs. Met z'n vieren en ik met m'n handen in het brooddeeg, kijken we naar dit spektakel.
De laatste dag gaan John, NIck & Luuk met Bob mee vissen, hij haalt ze op en ze gaan gewapend met een klein bootje het rif op. Over het rif staat ongeveer een halve meter water en zodra Bob papegaai vissen ziet dan zet hij het net dat wel 100 meter lang is uit. En dan met een grote boog om de vis heen waden, om ze zo in het net te jagen. Het is een succesvolle manier van vissen en binnen een goed uur hebben ze een kruiwagen vol met verse papegaai vissen. We concluderen dat hij zo wel weer een week of twee eten heeft, maar het blijkt slechts genoeg voor twee dagen. Ze eten vis bij het ontbijt, bij de lunch en bij het diner. Ze nodigen regelmatig de bezoekende yachties uit om te komen eten en dan is een kruiwagen vis inderdaad zo op, maar geen nood er zit hier vis zat verzekerd hij ons. Na het vissen moeten we weer komen eten en dan is het tijd om uit te klaren en afscheid te nemen van deze geweldige mensen. We geven ze nog wat laatste cadeautjes en als we gedag gezegd hebben heeft Nick zelfs tranen in z'n ogen, ik wil hier nog een paar dagen blijven zegt hij en is het er helemaal niet mee eens dat we verder gaan. Het afscheid nemen en steeds weer verder moeten dat valt niet altijd mee en zeker als het dan zo leuk is went dat nooit.
Het is onmogelijk om te zeggen wat nou de mooiste of leukste plek is waar we tot nog toe geweest zijn want dat hangt af van meerdere factoren af maar Palmerston staat toch zeker wel in onze top drie.
Ondertussen hebben we bijna 160 mijl met de genaker op gezeild en zijn we onderweg naar Niue. Als de wind niet verder inzakt hopen we zaterdag aan het einde van de middag aan te komen.
Groet vanaf 18°31,20 Z - 166°12,30 W,
Debby
Geen opmerkingen:
Een reactie posten