Om half tien staat Alex op het strand op ons te wachten. Met z'n helm, nog op, wat hier volgens ons de laatste mode moet zijn. Op de brommer, met Gennaker achterop, gaan ze opzoek naar iemand die van twee stukken weer één Gennaker kan maken. Gisteren hebben we geprobeerd uit te leggen aan Nappa dat het echt een groot zeil is en dat niet de kleermakers, die we hier is het stadje hebben zien naaien hem kunnen maken. 'No worries' gebruiken ze niet, maar zou wel op z'n plaats zijn. Het moet helemaal goed komen, volgens hem. Zeilmakers zijn er hier en in Bali ook niet, dus veel keuze hebben we niet.
John komt met Alex aan bij een hutje en trots komt de man al aanlopen met een stuk leer. 'Hier kunnen we hem wel mee maken', denkt John dat hij zegt. Engels praten ze niet, lastig. John legt uit met handen en voeten, dat dit echt niet de oplossing is…. Op de brommer gaan ze de hele stad door. Het is zondag en niet iedereen is aan het werk. Uiteindelijk komen ze bij een schuurtje aan en de man zit nog even in de kerk, maar om elf uur kan hij er zijn. Verbaasd kijkt hij naar het zeil. John heeft veel zeilreparatie spullen bij zich die we van North Sails 'voor het geval dat' mee hadden gekregen en nu goed van pas komen. Hij legt uit wat er moet gebeuren en hoe. Al snel hebben ze geregeld dat er een tolk komt en zijn er de nodige toeschouwers. Een zijlijk en het onderlijk (band om het einde van het zeildoek) zijn er zo goed als helemaal af. De toeschouwers helpen de stiksels los te maken, zodat de lijken weer hergebruikt kunnen worden. Van de grootste horizontale scheur worden eerst de rafels afgeknipt, de scheur plakt John met dubbelzijdig tape en aan beide kanten plakt hij er een brede strook witte zeil reparatie tape overheen. Dan gaat het doek onder de naaimachine en wordt het dubbel doorgestikt, hopelijk is het sterk genoeg. De verticale scheurtjes worden op diezelfde manier gerepareerd en tot slot worden de lijken er weer opgestikt. Het zeil is iets kleiner geworden, en is een paar mooie 'littekens' rijker, maar het ziet er hoopgevend uit!
De man vraagt 700.000 Ruphia, wat bijna een maandloon is hier, maar we zijn blij dat het zeil is gemaakt en dat op een zondag. We geven de zes tientjes aan de man en durven niet meer af te dingen, wij zijn blij en zijn dag kan niet meer stuk!
John gaat met Alex, Gennaker en brommer weer verder. Het aanslagpunt voor de schoten bij de schoothoek (hoek van het zeil waar de schoten, lijnen, aan vast worden gemaakt) is ook doorgesleten. Op een hoek van de straat zit een schoenmaker. Hij stikt banen band met de hand door de dikke schoothoek. Uiteindelijk zit er een mooi nieuw oog aan. Zo kunnen we weer een stuk Dynema lijn door het gemaakte oog trekken en de schoten weer bevestigingen.
Aan het einde van de middag haal ik John, weer op. Hij staat met een grote glimlach op het strand met een gemaakte Gennaker te wachten!
Nu moet alleen nog de val terug in de mast. De volgende ochtend naait John een fietsketting aan de val en stapt in het stoeltje om naar boven te klimmen. Als ik hem tot halverwege de mast heb gelierd stoppen we. De swell is te hoog en de mast slingert te veel. Een andere keer dan maar.
De hoes om de Hydrovrane is ook aan vervanging toe en we willen nog een hoesje voor het motortje van de bijboot vermaken, zodat het goed past. We kennen hier nu de weg en de man leverde goed werk, dus besluiten de volgende dag weer op pad te gaan. Als we vragen wat het moet gaan kosten zegt de man dat we het zelf mogen beslissen, na gisteren kan zijn maand niet meer stuk. We betalen hem wederom goed, hij is blij maar heeft er geen notie van hoe blij wij zijn dat voor nog geen 100 euro onze Gennaker, Hydrovane en een hoesje voor de motor gemaakt zijn!
Ondertussen zijn Henk en Rietje met hun Lady of the Lowlands ook aangekomen. 's Avonds zoeken we een Warung (eettentje) met koude Bintangs op en hebben het erg gezellig.
De gasflessen beginnen ook aardig leeg te raken. We proberen ze hier te vullen, maar dat valt niet mee. John vind een nieuwe tolk Luke, een leraar Engels die met hem mee gaat om iemand te vinden die de gasfles kan vullen. Toko Piet verkoopt volle gasflessen. Helaas met een koppeling die wij niet kennen, er hoort ook een lagedruk regelaar bij. Zo hebben we geen druk genoeg om onze flessen te vullen, met het slangetje wat we hebben. Ze gaan samen de hele stad weer door op de brommer en bij een gasstation kunnen ze ons ook niet helpen. Plan B: Met de lagedruk regelaar gaan ze naar een brommer reparateur. Op iedere hoek van de straat zie je die hier. Ze laten ze de drukregelaar openbreken. John sloopt de drukregelaar eruit en ze maken hem weer provisorisch dicht. Terug naar Toko Piet, maar daar krijgen ze geen gasfles meer….. Het is ondertussen half vijf. We proberen het later wel…..
Ondertussen zijn de paspoorten en papieren allemaal in orde. We hebben niemand gezien op de boot, maar 'krijgen' een prachtig Health & Quarantaine certificaat, een Indonesisch vaarbewijs en Clearance papieren. Top geregeld!
Kupang is een leuke bedrijvige stad. Het valt ons op dat mensen en vooral kinderen je héél speciaal vinden. Ze staren je aan, lachen, zwaaien en roepen 'Hello Mister, Hello Misses'. Ze zijn totaal niet opdringerig en laten je voor de rest met rust als je over straat loopt en ook op de boot.
We blijven nog een dagje. De Seaquest en de Luna Verde zijn 's morgens aangekomen en we willen nog wat administratie bijwerken. Hier hebben we internet en dat is straks maar weer afwachten. Nick, Luuk, Maren & Linde zijn weer door het dolle heen. Wij worden direct weer door Jeannet verwend met een heerlijk soepje. 's Avonds gaan we naar Pantai Laut. De zonsondergang is weer kleurrijk en het eten, drinken en gezelschap weer Top! We zijn vandaag, 10 juli precies twee jaar onderweg, een mooie plek om dit te vieren.
Morgen, donderdag gaan we weer verder, op naar het eiland Rote.
Op 7/13/2013 12:41 PM (utc) was onze positie 10°29.36'S 121°50.11'E
Geen opmerkingen:
Een reactie posten