In het donker gaan we anker op. We zetten het zeil en daarna de hengel uit. Langzaam wordt het licht, dit blijft zó een mooi moment van de dag. De stroom loopt met één knoop mee de goede kant op en zo schiet het lekker op. We hebben beet, maar verliezen de vis. Het weerhaakje van de haak is lam. Snel een nieuwe haak aan de onderlijn en hup het water weer in. Niet veel later hebben we weer beet en hoe! Maar al snel is de spanning van de lijn. De onderlijn is door en de nieuwe haak en lure weg. Geen vis vandaag voor ons. Als we bij de kop van het eiland Sebu aankomen zien we al snel dorpjes met allemaal hutjes met daken van palmbladeren, een mooi gezicht. De wind trek verder aan en we vliegen door het water.
Ook hier kloppen de kaarten weer niet. John staat achter het roer en ik voorop. We vinden een mooi ankerplekje en krijgen weer een prachtige zonsondergang. Niet veel later is het een veld met knipperende lichtje. De vissers hebben hun netten uitgezet. Gelukkig liggen we hier goed en kunnen we op deze plek, zonder swell heerlijk een nachtje slapen.
De volgende ochtend is het al vroeg een drukte van jewelste. De hele pier staat vol met mensen, brommers en vrachtauto’s. Bootjes zitten bom vol geladen met mensen en dobberen in de baai. Niet veel later zien we een grote boot aan de horizon verschijnen. De ferry uit Surabaya, blijkt later. De ferry kan niet bij de pier komen en ankert in diep water. Wat een feest om naar deze bedrijvigheid te kijken! Dit kan niet goed gaanJ.
Er slaat een bootje om en zinkt direct. Binnen ‘no time’ zien we 10 reddingsvesten in het water en worden de mensen aan boord van andere overvolle boten gehesen. Geen paniek, dit lijkt wel de normaalste zaak van de wereld. De houten bootjes gaan langszij bij de grote ferry en mensen gaan erop en af. Wij gaan naar de kant, het lijkt wel of het hele eiland is uitgelopen.
Savu is een leuk dorpje. We komen al snel aan de praat met wat locals. Vol trots praten ze over hun eiland en willen ons dit laten zien. Veel bezoekers krijgen ze hier niet. We besluiten voor de wind te gaan, want de volgende eilanden zijn 160 mijl verderop en nu is er nog wind.
We laten de kinderen zien hoe een waterput werkt, John koopt een nieuwe korte broek en we gaan opzoek naar Nasi Goreng, zodat we tijdens het zeilen niet hoeven te koken. Het is zondag en nog steeds Ramadan. De meeste warung’s zijn dicht of verkopen de restjes van gisteren (of eergisteren). We kopen wat verse waar en koken zelf wel. We kijken nog even bij de pier waar het gezellig druk is en lopen dan terug naar het strand en de Boomerang.
We starten de motor en halen het anker op. Dit gaat niet vanzelf…. De ketting zit vast, flink vast! Gelukkig krijgen we hem na wat heen en weer varen en halen en zakken van de ketting toch weer boven. Er staat nog ruim 20 kopen wind en we zeilen op de genua richting onze volgende bestemming, Nusa Kode, een klein eilandje voor het eiland Rinca.
De wind valt weg en we krijgen er een vervelende swell voor terug! Geen goede deal! We halen de gemaakte de gennaker te voorschijn. Als we hem hijsen en de wind het zeil bol blaast zijn we verbaasd over het ‘litteken’. We dachten dat de scheur meer horizontaal was, maar we zien dat het helemaal rond de ‘Clew’ zit. De onderste hoek van het zeil welke met een lijn vast zit aan de boot en waar dus de meeste krachten op komen te staan, oepss. Het zeil zakt in elkaar als er een golf onder de boot doorloopt klapt weer open en vol op de top van de golf… het blijft heel, maar we besluiten het ‘ijzeren zeil’ maar te gaan gebruiken. Gelukkig komt de wind snel weer terug, kan de motor uit en kunnen we weer zeilen. De nacht is donker, de sterren helder. We varen ruim onder het eiland Sumba heen, zodat we geen kleine vissers tegen komen. Bij het eerste daglicht zetten we de hengel weer uit. Mijn wacht zit erop en kruip nog even m’n bedje in voordat we beginnen aan het schoolwerk. Al snel hoor ik de hengel af gaan, maar ik weet dat ik wordt geroepen als ik moet komen helpen. De moeheid wint het van de nieuwsgierigheid en ik val in een diepe slaap. Ondertussen…..
De reel schiet door z’n slip heen. Een enorme Marlijn springt uit het water. Alle lijn rolt af en dan pang! Alles breekt af, maar gelukkig hebben we de hengel nog. De Marlijn blijft achter de boot uit het water springen, zoals de op de foto’s in de vismagazines. Een mooie gezicht, maar dit is balen. Nu zwemt er dus een Marlijn van bijna 3 meter met 200 meter draad, een nieuwe haak en lure rond. We gebruikten een lure van 10 cm en we hebben aan een vis van 70 cm meer dan genoeg!
We reven de Genua. De golven zijn krachtig en met 25 knopen wind surfen we soms met 10 knopen van de steeds hoger wordende golven af. We krijgen het eiland Flores in zicht. Hoge ruige groene bergen, donkeren wolken een mystiek gezicht. Als we in de passage tussen het eiland Rinca en Nusa Kode komen zijn de golven weg. Genieten, wat is het hier mooi! Op het eerste strandje zien we direct een Komodo varaan lopen een soort uit de kluiten gewassen hagedis. Van het schoolwerk komt weinig terecht.
De wind valt hier over bergen en ‘bullets’ zorgen dat het water opstuift en laat kleine windhozen ontstaan. We besluiten door te varen, hoe mooi het hier ook is. Op zoek naar een beschutte ankerplek. We zeilen 12 mijl verder naar Teluk Ginggo een baai bij het eiland Rinca. Ook hier laten de kaarten details zien, maar er klopt niets van. De kaart ligt ongeveer een kwart mijl naar het westen en iets naar het Noorden. Kortom, goed opletten! We zien de Lady of the Lowlands daar liggen en ankeren naast hun. Waanzinnig dit landschap. Ik kan er geen woorden voor vinden om het te beschrijven. Als ik dan toch iets moet proberen, dan wordt het dit; een combinatie van het landschap van de film Jurassic park en de Teletubbies .
Email is virusvrij, gescand door Emsisoft Anti-Malware - www.emsisoft.nl
Laatste update: 18-7-2013 - 9.978.048 definities in database
Geen opmerkingen:
Een reactie posten